اتصال محور سواره و پیاده از طریق پله برقرار است. مسیر شمالی جنوبی ازچهار حیاط می گذرد. اتصال حیاط ها از طریق گذرهای سرپوشیده زیر آپارتمان ها ایجاد شده و با مسیر های شرقی- غربی در دو نقطه تقاطع دارد (URL9, 2014).

ورودی پیاده

ساختمان سر در در طبقه همکف دارای تعدادی فروشگاه و در زیر آن سالن سینما و اجتماعات ویک سالن ورزشی و در بالای همکف آپارتمان های مسکونی قرار دارند. داخل هر آپارتمان یک اتاق کولر که رختشویخانه هم هست و یک بالکن در نظر گرفته شده است(ibid, 2014).

25 درصد آپارتمان ها یک خوابه و 25 درصد سه خوابه و 58 درصد دو خوابه است.
مساحت واحد های یک خوابه 78_87
مساحت واحد های دو خوابه 96
مساحت واحد های سه خوابه 127_112
دیاگرام فضاهای داخلی آپارتمان ها

.
.

فضای باز

کلیه جداره ها و سقف ها در ارتباط با هوای آزاد هستند و در برابر سرما و گرما مقاوم شده اند.کلیه فضاهای داخلی هر آپارتمان از نور طبیعی و هوای تازه برخوردار است. آن چه آشکارا در این مجموعه جلب نظر می کند توجه ویژه طراح به سعی درایجاد محیط طبیعی و باغ گونه می باشد.

38 درصد آپارتمان ها برای معلولین در نظر گرفته شده و در دسترسی به فضاهای مختلف معلولین فراموش نشده اند.
سیستم گرمایشی از نوع فن کوئل و سیستم سرمایشی از نوع کولر آبی می باشد. مجموعه مجهز به سیستم اعالم حریق و شوتینگ زباله است. مصالح نما سنگ و در فضای داخل از چوب و سنگ استفاده شده است. وجود بالکن در طبقه اول در ارتفاع کم و قابل دسترس، باعث کاهش ایمنی طبقات اول می شود، و موجب شده تا ساکنان برای ایمنی از نرده و حفاظ استفاده کنند که به لحاظ زیبایی به نما ضربه می زند (URL9, 2014).

4-2- شهرک جدید شوشتر
طراح : شرکت D.A.Z

معمار : کامران دیبا
برنده جایزه آقاخان به دلیل طراحی اقلیمی و استفاده از مصالح بوم آور
ساکنین شهرک قدیمی شوشتر کارکنان و کارمندان یک شرکت قند و شکر سازی بودند که در این شهر اقامت داشتند. این شرکت تصمیم گرفته بود تا برای فراهم کردن ساختمان های شخصی برای کارمندان خود در کنار شهرک قدیم شهرک جدیدی احداث کند این کار به عهده مهندس کامران دیبا و تیم او در غالب شرکت D.A.Z گذاشته شد.
شهرک جدید می بایست تمامی امکانات و نیازهای عمومی شهر را برآورده می کرد. به همین دلیل تصمیم گرفته شد تا یک مرکز خرید، بازار، مسجد و مراکز فرهنگی در این شهر جدید ساخته شود. تمامی این مراحل قرار بود در پنج مرحله ساخته شوند. همچنین شهر با رشد شرکت توانایی رشد و بزرگ شدن را داشته باشد. این مراحل قرار بود تا سال ۱۹۸۵ کامل شوند .(URL7, 2014)
شروع کار عملیات ساخت در سال ۱۹۷۶ شروع شد و مرحله اول به ساختن منازل و سکونت گاه ها اختصاص داده شد و شهرک می توانست تا سال ۱۹۷۷ حدودا ۴۰۰۰ نفر را در خود جای دهد. نا آرامی های سیاسی در سال ۱۹۷۹ در ایران باعث توقف پروژه شد و این شهر به طور ناخواسته میزبان بی خانمان ها از تمامی نقاط ایران شد.در حال حاظر این شهر به دلیل کمبود بودجه در همان مرحله اول متوقف شده و مراحل بعدی در انتظار کامران دیبایی دیگر به سر می برند(ibid, 2014).

هدف شکل گیری شهر جدید شوشتر
در دهه 1970 با افزایش قیمت نفت، حجم بی شماری از فعالیت های اقتصادی در منطقه خلیج فارس و ایران شکل گرفت . شهر جدید شوشتر پروژه ای بود که تحت تأثیر این فرایند و برای اسکان کارگران کارخانه کشت و صنعت کارون در نظر گرفته شد. پروژه به شرکت مشاورینD.A.Z واگذار شد. (شایان ذکر است در آن هنگام خط مشی واحدی در خصوص شهرهای جدید در ایران وجود نداشت). دیبا پروژه را به شکل ساخت و ساز افقی پرتراکم به اجرا در آورد. از ساخت آپارتمان های چند طبقه پرهیز شد و شهر هویت شهرهای افقی را گرفت .(URL7, 2014)
دیبا شهر جدید شوشتر را در مجاورت شهر قدیمی آن ساخت و برای برقراری ارتباط بین دو شهر پیشنهاد داد که تعدادی از خانه ها در اختیار ساکنان شهر قدیمی شوشتر قرار بگیرد که پیوند اجتماعی میان شهر جدید و شهر قدیم برقرار شود.

دیبا درباره شوشتر می گوید: «خواست ما این بود که شهر دارای قابلیت هایی برای پویایی اجتماعی و توسعه باشد. ما نمی خواستیم شهری شرکتی برجای بگذاریم که شاغلان و کارگران شرکت ناچار باشند روابط و اوضاع کاری شان را به محل زندگی شان منتقل کنند. این بدان معنی است که سرکارگر نه تنها در محیط کارش بلکه در محل زندگی اش هم دارای موقعیت بالاتر است. در شهر شرکتی هیچ گونه تحرک اجتماعی به چشم نمی خورد » .
از دیگر دل مشغولی های دیبا در این پروژه پرهیز از قشر بندی در طراحی شهری بود. او خواهان شهری اصیل بود که فرزند کارگر و مهندس بتوانند کنار یکدیگر در مدرسه بنشینند. «هدف ما ساخت تعدادی خانه نبود، ما یک برنامه کاری اجتماعی در نظر داشتیم ». خواست او این بود که با ترکیب منابع انسانی شوشتر قدیم و جدید شهری زنده بسازد .(URL7, 2014)

معماری دیبا در شوشتر نو
یکی از مشخصه های معماری دیبا بهره گیری از الگوهای معماری ایرانی به شیوه ای اصیل و منحصر به فرد است. در کارها ی او بهره گیری از تاریخ معماری حسی و منطقی است جنبه شیوه گری ندارد. دیبا بیشتر از اصول سازمان دهی و گونه شناسی فضای ایرانی استفاده می کند تا از عناصر و تزئینات. تاکید بر محورها که هم در طرح های شهرسازی و هم درساختمان ها ی او به چشم می خورد یکی از این موارد است.(URL7, 2014)
محورها در کارهای دیبا به مسیرهای مهم آیینی تبدیل می شوند ، مسیرهایی که از الگوها ی قدیمی کیهان شناسی پدید آمده اند. الگوی شهر جدید شوشتر و محورهای پیاده آن ، که از مسیرعبور اتومبیل تفکیک شده اند براساس یکی از قدیمی ترین عناصر معماری ایرانی ، چلیپا شکل گرفته است ، که با میدانی در محل تقاطع بازوها و باغ راه های سبز در چهار جهت اصل ی عالم به وجود آمده اند(ibid, 2014).

دسترسی ها
نیمی از خیابان ها “شیرین” و نیم دیگر “فرهاد”نام گرفت.در خیابان ها برخی فضاهای باز پنهان طراحی شده تا علاوه بر استفاده جهت گردهمایی مردم و بازی کودکان منظر شهر را ازیکنواختی دور کند و معماری سرزنده ای به آن ببخشد. با باریک ساختن خیابان های شمالی – جنوبی باد ملایم و سایه و درنهایت معبری خنک برای پیادگان فراهم شد. برای خیابانها چشم اندازهای متنوع در نظر گرفته شد. خیابان صرفاً مکانی برای عبور نبود بلکه جایی بود که مردم می توانستند در آن توقف کرده و به تعاملات اجتماعی بپردازند (مکانی برای گرد هم آمدن).گاهی اوقات خیابان ها پهن تر هم می شد و مکان هایی برای بازی کودکان هم پیش بینی شده بود.(URL7, 2014)

دیبا در محور اصلی شهر معابری را به صورت پیاده رو طراحی کرد ، تا کودکان بتوانند درآنجا بازی کنند.او در طراحی این معابر از الگوی چهار باغ ایرانی الهام گرفته است . قسمت عمده این خیابان باغ ها درجواربازار و مرکز خرید طراحی شد. هدف اصلی او درطراحی این گونه معابر خلق فضایی جهت گردهمایی مردم و انجام فعالیت های گروهی و درنهایت مستحکم کردن پیوندهای اجتماعی بود.(URL7, 2014)

فضای مسکونی در شوشتر نو
در شهر جدید شوشتر خانه ها ، که از نوع اقتصادی و حداقل هستند ، به گونه ای طراحی شده اند که در آینده ، در صورت بهبود وضع اقتصادی ساکنان ، این امکان وجود داشته باشد که دیوارها ی حائل بین واحد ها را بردارند خانه ها را در هم ادغام کنند تا واحدهای بزرگتری به وجود آیند. دراین شهر تنها سه مدل الگو برا ی خانه ها وجود دارد ،برای هر خانه یک فضای سبز در نظر گرفته شد. از الگوی متعارف آپارتمان های غربی ( تقسیم فضا به اتاق خواب، نشیمن، غذاخوری) پرهیز شد و اتاق ها بزرگ تر و متناسب با وسایل زندگی ایرانی درنظرگرفته شد. حیاط مرکزی به مثابه عنصری مستقل یکی دیگر از ویژگی های کارهای دیباست که در خانه های شوشتر نو به کار گرفته شده است(ibid, 2014).

4-3-«ها لا ینوف» hollainhof

پروژه خانه سازی «ها لا ینوف» hollainhof در مرکز گنت، میان خیابان و گردشگاه ساحلی واقع شده است. این مجموعه در بین سالهای 1993تا 1999 توسط دفتر معماری نوتلینگز ریدیک ساخته شده است که شیوه سرمایه گذاری آن یارانه ای می باشد.
دسترسی ها
دسترسی سواره به اکثر آپارتمان ها از حیاط مرکزی و سر سبز است- به استثنای چند واحد در طبقه ی همکف که رو به خیابان است. فضای پارک ماشین ها در گاراژ زیر زمینی با 90 واحد پارک و شیبه ی ورودی مهد کودک می باشد.خیابان های داخلی مجموعه با سنگ فرش آرام سازی شده است تا از سرعت گرفتن ماشین ها جلوگیری شود. دسترسی پیاده به آپارتمان ها تیز ازحیاط مرکزی می باشد، و همچنین پیاده روهای سر پوشیده در طبقات امکان ارتباط بلوک ها را با هم برقرار می کند (اشنایدر، 1388).

دسترسی سواره
دسترسی پیاده
پارکینگ
ورودی اصلی سواره و پیاده به مجتمع مسکونی

ردیف ها به ترتیب شامل پنج و نه مکعب جدا گانه است که از طریق عناصر دسترسی و یا فضاهای کمکی به یکدیگر متصل شده اند. هر مکعب بر اساس شبکه 4*4 واحدی بنا شده است و هر واحد ، یکی پس از دیگری به اتاق و یا ناحیه ی بهار خواب اختصاص یافته است (اشنایدر، 1388).

اتاق نشیمن معمولا در طرفین دو واحد پهلو به پهلو یا متوالی بسط می یابند. در هم آمیختگی های متعدد این بلوک های ساختمانی به انواع گونه های آپارتمانی منجر شده، برای اجاره نشینان متفاوت مناسب خواهد بود. با بهم پیوستن گونه های مختلف، هر خانه شکلی واحد یافته و کل ردیف، نمود سایه نمایی با نشاط است(همان، 1388).

نمای رو به خیابان، به تنهایی، تصویری یک دست را مجسم می کند که پانل ممتد دیواری با شکاف هلی عمودی، پدید آورنده آن است. این دیوار چون حفاظی بصری و صوتی خیابان و پیاده رو های سر پوشیده عمل می کند.این سکو ها و باغچه های کوچک مقابلشان ، عرصه حایل برای آپارتمان های کوچک و دوبلکس های طبقات دوم و سوم ایجاد می کنند(اشنایدر، 1388).

در نمای ساحلی، مکعب ها از خانه های ردیفی با باغچه های اختصاصی و شکل ظاهری پیچیده ی آپارتمان های کوچک و دوبلکس های فوقانی تشکیل شده است که دسترسی به آنها از طریق پله های بیرونی است (همان،1388).

نوع ساختمان: دو ردیف موازی مکعب های ساختمانی متفاوت به ترتیب