استفاده از لباس های تولیدی این شرکت به همراه آرم تبلیغاتی آن در مسابقات می باشد [25].

 

جدول (2-13): میزان درآمد دو باشگاه نمونه لیگ برتر انگلیس از حامیان مالی (ارقام به میلیون دلار) [25]

نام باشگاه میزان درآمد حاصل از حامیان مالی
سال 2000 سال 2001
آرسنال 30 8/37
چلسی 3/21 5/21

 

جدول (2-14): درآمد حاصل از حامیان مالی لیگ فوتبال ژاپن [14]

سال 1998 1999 2000 2001 2002
مبلغ(میلیون دلار) 32 9/26 94/33 32/31 01/29

 

2-11-5) رشد رسانه های ورزشی

بدون شک پخش رسانه ای رویدادهای ورزشی یکی از مهم ترین عوامل تأثیر گذار بر توسعه صنعت ورزش بوده است. پارکز و همکاران (1998)، چهار عامل را باعث تمایز صنعت ورزش حرفه ای از سایر صنایع می دانند که عبارتند از همبستگی مشترک اعضا و سازمان ها، نوع خاص ساختار و نظارت، روابط بازیکنان و مدیریت و نقش تلویزیون. آن ها معتقدند که در این میان نقش تلویزیون بیش از هر عامل دیگری بر میزان محبوبیت، افزایش صعودی دستمزد بازیکنان، میزان رشد اقتصادی و افزایش مشارکت در ورزش حرفه ای تأثیر گذار بوده است [9].

ورزش های تماشایی که اغلب در ردیف ورزش های حرفه ای قرار می گیرند، سهم قابل توجه ای از فعالیت های رسانه ای را به خود اختصاص می دهند. این قبیل ورزش ها منشأ پیدایش مشاغلی هستند که محصول آنها تولید، تنظیم، پخش و چاپ اطلاعات ورزشی است [36]. بر اساس اطلاعات موجود بیش از 45000 نفر از 100 کشور مختلف، در فدراسیون بین المللی خبرنگاران جهان که بزرگترین سازمان خبرنگاری دنیاست، عضو می باشند [118]. مطبوعات و رسانه های ورزشی بیشترین تأثیر را بر افکار عمومی دارند. پیشرفت و کامیابی ورزش در قرن بیستم تا اندازه ی زیادی به نقش رسانه ها گره خورده است [95]. از نظر مورو (1999) و بسیاری از محققان و نویسندگان دیگر در میان منابع درآمدی صنعت فوتبال به جرأت می توان حق پخش رسانه ای را مهم ترین آن ها به شمار آورد [4].  همچنین بزرگترین منبع درآمد المپیک نیز به شمار می رود [34]. در سال 1992 درآمد لیگ برتر فوتبال انگلستان از محل حق پخش تلویزیونی 434 میلیون یورو برای 5 فصل بوده است. در حالیکه در سال 2000 لیگ برتر توانست مبلغ 6/2 میلیارد یورو برای تنها 3 فصل دریافت نماید [4].

فیلیپس[19] (1998) پوشش زنده ی تلویزیونی ورزش ها را ، نوعی تئاتر زنده معرفی می کند [97]. بازی های المپیک 1996 آتلانتا 214 کشور را تحت پوشش تلویزیونی قرار داده است و چنین برآورد شده است که از هر 10 نفر در کشورهای توسعه یافته 9 نفر این بازی ها را از طریق تلویزیون تماشا کرده است [12]. بر اساس گزارش شانک[20] بیش از 200 میلیون نفر در آمریکا و 7/3 میلیارد نفر در دنیا مسابقات المپیک تابستانی را از طریق تلویزیون دنبال کرده اند [103].

در فرانسه حجم زمانی سالانه ای که کانال ها به ورزش اختصاص داده اند از 232 ساعت در 1968 به 11000 ساعت در 1992 و 33000 ساعت در سال 1999 رسیده است. هم اکنون در فرانسه 97% اخبار ورزشی از طریق کانال های پولی مخصوص مشترکین پخش می شود و فقط 3% آنها از شبکه های رایگان به سمع تماشاچیان می رسد. در سال 2001 تلویزیون بیش از صد میلیون یورو عاید ورزش فرانسه کرده است که این مبلغ معادل 6/12 % سرمایه ها و 5/34% موجودی است که ورزش از تمامی شرکت ها به دست آورده است. این حرکت در دیگر کشورهای اروپایی و از زمانهای بسیار قدیم در امریکای شمالی به چشم می خورد [37].

کل مبلغ پرداختی اتحادیه فوتبال لیگ برتر انگلستان برای فصل 97-96 بابت درآمدهای تلویزیونی به باشگاه ها 8/88 میلیون پوند بود. این مبلغ در فصل قبل 3/41 میلیون پوند بود. در اسکاتلند جمع پرداختی های تلویزیونی در فصل 97-96 به 3/3 میلیون پوند رسید [14].

 

جدول (2-15): مبلغ حاصل از درآمد حق پخش تلویزیونی مسابقات لیگ ژاپن [14]

سال 1998 1999 2000 2001 2002
مبلغ(میلیون دلار) 94/17 21/18 561/19 96/22 32/41

 

امتیاز حق پخش تلویزیونی مسابقات المپیک برای اولین بار از المپیک 1960 رم و با قراردادی بالغ بر یک میلیون دلار با شبکه ی تلویزیونی ABC منعقد شد. از آن زمان تا کنون این امتیاز با رشد چشمگیری روبرو بوده است به نحوی که در المپیک آتن 2004 ، این مبلغ تا 2/1 میلیارد دلار برای شبکه ی NBC فزونی یافت [27]. درآمد حاصل از پوشش رسانه ای مسابقات المپیک سیدنی در حدود 1/2 میلیارد دلار برای شبکه ی NBC گزارش شده است [80] و این در حالی است که مبلغ قرارداد این شبکه با کمیته ی بین المللی المپیک تنها 1/1 میلیارد دلار بوده است. کمیته بین المللی المپیک در ادامه ی خط مشی های خود در مورد توافق نامه های دراز مدت در زمینه ی پخش برنامه های تلویزیونی، پخش این برنامه ها را از المپیک تابستانی و زمستانی 2002 تا 2008، در مقابل مبلغ 4/1 میلیون دلار امریکا به انضمام 50 درصد سود به اتحادیه ی تلویزیون اروپا EBU)) واگذار کرده است [27].

 

جدول (2-16): عواید جهانی فروش برنامه های تلویزیونی بازی های المپیک تابستانی [27]

دوره میزبان سال شبکه تلویزیونی مبلغ قرارداد/ دلار
هفده رم 1960 ABC 1178250
هجده توکیو 1964 1577770
نوزده مکزیکو 1968 ABC 9750000
بیست مونیخ 1972 ABC 17792000
بیست و یک مونترال 1976 ABC 34862000
بیست و دو مسکو 1980 NBC 101000000
بیست و سه لوس آنجلس 1984 NBC 287000000
بیست و چهار سئول 1988 NBC 403000000
بیست و پنج بارسلون 1992 NBC 636000000
بیست و شش آتلانتا 1996 NBC 896000000
بیست و هفت سیدنی 2000 NBC 1100000000
بیست و هشت آتن 2004 NBC 1237000000
بیست و نه چین 2008 NBC 1401000000

 


2-11-6) منابع مالی دولتی ورزش

در اعصار پیشین تاریخ اقتصاد، اقتصاددانانی بودند که عدم دخالت دولت در اقتصاد را تجویز می کردند. با گذر زمان و پیدایش بحران های اقتصادی اهمیت و نقش دولت در اقتصاد نمایان شد. شکوفایی اقتصادی کشورهای پیشرفته تا اندازه زیادی مرهون دخالت و رهبری دولت های آنها بوده است. بطوریکه تاریخ نشان می دهد نقش دولت ها در توسعه  اقتصادی این کشورها یکسان نیست.

در اکثر کشورهای دنیا، کمک های دولت یکی از منابع عمده برای برنامه های عمومی و اصلی ورزش و تفریحات محسوب می شود. سهم دولت در توسعه ورزش همگانی و ایجاد زیر ساخت های ورزشی بسیار مؤثر است. خوشوقتانه امروزه بسیاری از دولت ها به هزینه های ورزشی خود به عنوان هزینه نمی نگرند بلکه آن را نوعی سرمایه گذاری برای افزایش سلامت جامعه، بهبود بهره وری نیروی کار، کاهش یارانه های درمان شهروندان، ایجاد اشتغال، افزایش تولید ملی و امثالهم می نگرند[25]. برای نمونه، دولت مرکزی کانادا سالانه برای برنامه های آمادگی و ورزش های عمومی  در حدود 40 تا 50 میلیون دلار کانادا هزینه می کند. همچنین سازمان های ملی ورزشی کانادا برای تدارک مربیان و داوران، حمایت از تیم های ملی و عملیات عمومی سالانه در حدود 25 میلیون دلار کانادا هزینه می کند. همچنین حکومت مرکزی انگلستان در سال 2005، 2/1322 میلیون پوند صرف هزینه های مرتبط با ورزش کرد. گفتنی است که در همین سال 6363 میلیون پوند از فعالیت های مربوط به ورزش درآمد داشته است [114].

دولت استرالیا از طریق کمیسیون ورزش های استرالیا در سال 99-1998، 89 میلیون دلار و در سال 04-2003 592/125 میلیون دلار  برای ورزش استرالیا تخصیص داد. علاوه بر این، کمیسیون مذکور در حدود 16 میلیارد دلار در سال 99- 1998 و 357/22 میلیون دلار از منابع مانند حمایت شرکت ها، استفاده از تجهیزات و بهره پول ها، و از منابع خارجی، ادارات و نمایندگی های دولتی، و نیز از سازمان های ورزش ملی درآمد ایجاد کرده است [55،54].

 

جدول (2-17): مقایسه های بین المللی از تأمین مالی ورزش بوسیله بخش عمومی [71]

کشور فدرال/مرکزی (بیلیون پوند) منطقه ای/محلی (بیلیون پوند) شرط بندی (بیلیون پوند) کل

(بیلیون پوند)

سرانه

(پوند)

انگلستان

آلمان

فرانسه

فنلاند

کانادا

ژاپن

استرالیا

044/.

08/.

60/1

12/.

20/.

23/2

08/.

914/1

37/2

85/4

26/.

92/1

26/3

74/.

242/.

01/.

15/.

06/.

0

06/.

0

2/2

46/2

60/6

44/.

12/2

55/5

82/.

42

30

110

84

66

44

43

کمیسیون هیلاری در نیوزلند، یک نمایندگی دولتی تأمین مالی برای توسعه ورزش و بهره گیری از اوقات فراغت است. در سال 99-1998 کمیسیون هیلاری 7/5 میلیون دلار نیوزلند به 100 سازمان ورزشی ملی، 8/10 میلیون دلار به موسسه ورزش های نیوزلند برای کمک به ورزشکاران و مربیان نخبه ، و 9/4 میلیون دلار برای تأمین وجوه ورزش همگانی به 4500باشگاه محلی اعطا کرده است. علاوه بر این، کمیسیون یادشده سازمان هایی مانند، المپیک نیوزلند و موسسه بازی های مربوط به سلامت ، سازمان متولی ورزشکاران معلول و نیز سازمانهای علوم و داروهای ورزشی را تأمین مالی کرده است [25].

 

2-11-7) افزایش سلامتی، بهره وری و کاهش هزینه ها

بر اساس نظر میشل بویت[21] بالا بودن سطح استاندارد سلامتی جوامع، موجب بهره وری و موفقیت ملی بیشتری می شود [61]. ورزش و تفریحات سالم در زمان اوقات فراغت، علاوه بر سلامت جسمی و روانی شخص، موجب افزایش کارایی و جلوگیری از بیماری ها و معضلات فردی و اجتماعی و در پی آن صرفه جویی در هزینه های درمانی می شود. تدابیر پیشگیرانه شرکت ها در زمینه ی سلامت کارکنان، با هدف صرفه جویی در هزینه های درمانی و ضررهایی که به دلیل غیبت از کار پیش می اید، یا با هدف تبلیغ شرکتی با کارایی مطلوب و کارکنان سالم اتخاذ می شود [13].

شادابی جسمی و روحی کارکنان و اعضای خانواده هایشان نتایج زیر را در پی دارد:

  • کاهش دفعات بیماری و در نتیجه ی آن غیبت از کار در سال به صورت کاملاً محسوس
  • افزایش فشار پذیری در محیط کار
  • استفاده ی بیشتر از امکانات رفاهی
  • افزایش حساسیت نسبت به عوامل و رفتارهای ریسک دار (دخانیات، الکل و …)
  • افزایش کارایی کارکنان
  • بهبود تراز هزینه ها- درآمدها به نفع درآمدها [13].

اهمیت ورزش در افزایش سطوح سلامتی، برای برنامه ها و سیاست های حکومت کاربردهای فراوان دارد. هزینه حکومت در حمایت از ورزش در مقایسه با هزینه پزشکی مربوط به عدم فعالیت خیلی کم است. اگر ورزش به عنوان یک راه مؤثر برای کاهش هزینه مراقبت از سلامتی در نظر گرفته شود، می توان به عنوان یک راه برای سیاست گذاری و سرمایه گذاری جدید انتخاب شود. بنابراین بهبود سلامتی از طریق ورزش و دیگر اشکال فعالیت های بدنی بطور معنی داری هزینه های مراقبت سلامتی را کاهش می دهد. در سال 2000 یک ارزیابی نشان داد 1/2 بیلیون دلار سالانه هزینه مراقبت سلامتی بود یا 5/2 درصد از کل هزینه های مستقیم مراقبت از سلامتی در آمریکا به عدم فعالیت فیزیکی مربوط می شود [60]. طبق اطلاعات سال 1998، افرادی که از لحاظ فیزیکی فعالند هر سال حدود 500 دلار ایالات متحده را در هزینه های سلامتی پس انداز می کنند [79]. یک تحقیق در سال 1999 برآورد کرد که عدم فعالیت بدنی در ایالات متحده باعث 24 بیلیون دلار ایالات متحده یا 4/2 درصد هزینه های مراقبت از سلامتی می شود [60]. عدم فعالیت به تنهایی ممکن است به اندازه 75 بیلیون دلار از هزینه های درمان  ایالات متحده آمریکا در سال 2000 را به خود اختصاص دهد. برنامه های فعالیت فیزیکی در محیط کار در آمریکا می تواند بیماری های کوتاه مدت را کاهش دهد (%32-6 )، هزینه های درمان را کاهش دهد (% 55-20)، و بهره وری را افزایش دهد (% 25-2). همچنین هزینه های عدم فعالیت فیزیکی در کانادا، حدوداً 6 درصد از کل هزینه های سلامتی را تشکیل می دهد [79]. با 10 درصد کاهش در تعداد کانادایی های غیر فعال