ت آن جامعه خواهد گذاشت. افراد و گروه‌هایی مختلف از کسانی که فرصت دیدار و همکاری با یکدیگر را نداشته‌اند یا کسانی که دارای منافع مشترک و مهارت‌های تکمیلی متعدد و قابل به‌کارگیری در شرایط و موقعیت‌های متفاوت هستند، می‌توانند به‌منظور یافتن راه‌حل‌های پایدارتر برای مشکلات بخش ورزش و فعالیت‌های تفریحی، جلوگیری از آلودگی محیط‌زیست و بهبودی سایر شرایط اجتماعی، با یکدیگر همکاری نمایند. همیاری حاصل از این مشارکت می‌تواند ایده‌ها و نتایجی را به وجود آورد که هرگز گروه‌ها نمی‌توانستند به‌تنهایی به آن نتایج و ایده‌ها برسند(دیورا آوست،1374).

2-1-6-مزایای فعالیت‌های ورزشی
2-1-6-1- مزایای فیزیولوژیک
فواید فیزیولوژیک ورزش و فعالیت بدنی فوق‌العاده در کلیه افراد چشمگیر است که می‌توان به‌طور خلاصه به موارد ذیل اشاره نمود:
فعالیت شدید و منظم، قدرت و توان عضلانی و همچنین استقامت آن‌ها را برای تحمل کار، افزایش می‌دهد. بیشترین افزایش در رشد عضلانی، به‌وسیله آن گروه از فعالیت‌هایی که عضله را با ظرفیت کامل آن به کار می‌گیرند ایجاد می‌شود. کار منظم عضلانی، به‌ویژه اگر با افزایش تدریجی با توأم باشد، باعث افزایش کارایی عضلات می‌شود. درواقع تغییرات شیمیایی که براثر ورزش در عضله ایجاد می‌شود کارایی آن را افزایش می‌دهد. از طرفی ورزش باعث تقویت عضله قلب می‌گردد. فشار وارده بر قلب به هنگام ورزش، باعث افزایش اندازه قلب و تقویت آن می‌شود. حجم خونی که در هر ضربه از قلب خارج می‌شود افزایش می‌یابد و سبب می‌شود مواد غذایی بیشتری به بدن برسد. ورزش منظم و مداوم شبکه عروق کوچک قلب( عروق کرنری) را، که اکسیژن را به سلول‌های قلبی رسانیده و مواد زائد را از آن‌ها خارج می‌کند افزایش می‌دهد. شخصی که به‌طور منظم ورزش می‌کند، ضربان قلب کمتری دارد و این ضربان پس از ورزش، نسبت به افراد غیر ورزشکار بسیار سریع‌تر به حد طبیعی بازمی‌گردد. بعلاوه، افرادی که آمادگی جسمانی بالاتری دارند، کمتر به افزایش فشارخون مبتلا خواهند شد(گائینی،1383).
ورزش عملکرد ریه‌ها را به‌وسیله عمیق کردن تنفس افزایش می‌دهد. فعالیت جسمانی سبب عمیق‌تر شدن تنفس دیافراگمی شده و درنتیجه اکسیژن بیشتری به خون می‌رسد. بنابراین ورزش منظم باعث کارایی بیشتر تنفس می‌شود و افراد آماده، هوا و اکسیژن بیشتری نسبت به افرادی که آمادگی جسمانی ندارند دریافت می‌کنند. فعالیت ورزشی به حفظ شرایط مطلوب اندام‌های دفعی و گوارشی کمک می‌کند. اعصاب و عضلات شکم و روده‌ها، فعالیت پایه بهتری پیدا می‌کنند و عملکرد آن‌ها بیشتر می‌شود(گائینی،1383).
عضلات به‌وسیله اعصاب کنترل می‌شوند. ورزش هماهنگی عصبی- عضلانی را افزایش می‌دهد. بنابراین، خستگی عصبی ممکن است با فعالیت جسمانی کاهش یابد، همچنین خستگی عصبی ناشی از کار فکری بر اثر فعالیت عضلات رفع می‌شود. ورزش به شخص کمک می‌کند تا با مصرف انرژی اضافی، درصد چربی متعادلی را حفظ کند. فعالیت جسمانی منظم، باعث مصرف انرژی اضافی می‌شود و از افزایش بافت چربی جلوگیری می‌کند. چربی اضافی، فشاری بی‌مورد بر عملکرد طبیعی بدن، به‌ویژه قلب وارد می‌کند و سبب کاهش طول عمر نیز می‌گردد. میزان مرگ‌ومیر در میان افرادی که درصد چربی آن‌ها بیشتر از حد طبیعی است، تقریباً 30 درصد بیشتر از سایر افراد است. فعالیت ورزشی، با ایجاد تونوس عضلانی مناسب، انعطاف‌پذیری بیشتر و احساس تندرستی، به بهبود وضعیت قامت و ظاهر شخص کمک می‌کند. بیشتر کسانی که به آمادگی جسمانی مطلوب می‌رسند، به مسائلی مانند تغذیه مناسب، استراحت و آرامش، بیشتر توجه می‌کنند و ممکن است عادت‌هایی غیربهداشتی مانند سیگار کشیدن را نیز کنار بگذارند؛ زیرا نمی‌خواهند مزایای به‌دست‌آمده از طریق فعالیت جسمانی را از دست بدهند (گائینی،1383).

2-1-6-2- مزیت اجتماعی
یکی از گسترده‌ترین عقاید، راجع به سروکار داشتن با ورزش این است که ورزش از راه‌های گوناگون به ورزشکار نفع می‌رساند. چنین تأثیرات مثبتی ممکن است موقت یا دائمی باشد و ممکن است در مورد افراد جوان‌تر نیز مانند افراد مسن صحت داشته باشد. احتمالاً مهم‌ترین سودی که اغلب عاید می‌شود مخصوصاً در مورد ورزشکاران جوان‌تر رشد شخصیت می‌باشد. علاوه بر شکل دادن شخصیت، انتظار می‌رود که ورزش به‌طور مؤثری در تحول جنبه اجتماعی شخصیت فرد نیز مشارکت داشته باشد. فایده عمومی دیگری که مشارکت در امور ورزشی حاصل می‌شود تأثیرات مثبت تربیتی و اشتیاق تخصصی یا حرفه‌ای است. عقل سلیم حکم می‌کند که سروکار داشتن با ورزش انگیزه پیشرفت و رقابت شرکت‌کننده را افزایش می‌دهد یا حداقل کمک می‌کند تا این خصوصیات را به دست آورده و این خصوصیات یا تمایلات را از محیط‌های ورزشی به محیط‌های غیرورزشی انتقال دهد. درنتیجه اشتیاق پیشرفت‌های تربیتی ورزشکاران باید در سطح بالاتری نسبت به افراد غیر ورزشکار قرارگرفته باشند. به همان دلیل ذکرشده بالا، ورزشکاران احتمالاً در دنیای غیرورزشی نیز موفق بوده و کارها را بهتر انجام می‌دهند بنابراین شرکت در فعالیت‌های ورزشی، زمینه مناسبی را برای اجتماعی شدن به وجود می‌آورد. افرادی که در برنامه‌های ورزشی شرکت می‌کنند، عملکرد ذهنی و فکری بهتری دارند(فلاحی و حاجیلو،1372).

2-1-6-3-مزیت روان‌شناختی
بسیاری از افراد ورزش منظم را به‌ویژه به علت طبیعت شادی‌بخش آن و همچنین برای آرامش ذهنی انجام می‌دهند. همه سطوح زندگی روزانه مانند کار، مدرسه، ارتباط‌های اجتماعی و حتی فعالیت‌های اوقات‏فراغت می‌تواند باعث فشار روانی شود که در این میان ورزش نقش مؤثرتری را در کاهش این فشارها ایفا می‌کند. درواقع، توجه شخص را از موارد منفی به موارد مثبت و آرامش‌دهنده معطوف می‌کند(گائینی،1383). نتایج تحقیقات مختلف نشان داده است که انجام انواع مختلف نرمش‌ها، علاوه بر فواید جسمانی، بر مقابله با مشکلات عصبی و روانی نیز آثار مفیدی دارد. تحقیقی که در دانشگاه استنفورد انجام گرفت اثر چهار نوع نرمش مختلف را بر 57 زن و مرد 65- 50 ساله موردبررسی قرار داد. نتایج تحقیق نشان داد که باوجود تفاوت نرمش، میزان فشارهای عصبی، هیجان و افسردگی در تمام گروه‌ها تقریباً 30 درصد کاهش‌یافته است(سیاهکویان،1383). در خصوص ارتباط فعالیت‌های ورزشی با سلامت روانی، می‌توان مزایای روانی فعالیت‌های بدنی و ورزش را به شرح ذیل ارائه نمود:
1. افرادی که به‌طور منظم در فعالیت‌های ورزشی شرکت می‌کنند، احساس بهتر بودن دارند. بسیاری از مردم ابراز می‌کنند که هنگام تمرین کردن نسبت به زمانی که تمرین نمی‌کنند، احساس بهتری دارند. احساس سلامت و تندرستی موجب احساس خوب بودن در افراد می‌شود.
2. ورزش احساس آرامش و راحتی روح را افزایش داده و انسان را در مقابل فشارهای روانی و اضطراب مقاوم می‌کند.
3. فعال بودن منظم و مداوم وسیله‌ای برای کاهش افسردگی و تنش‌هاست. این‌گونه فعالیت‌ها رهایی از دلسردی‌ها را موجب می‌شود.
4. ورزش و فعالیت بدنی وسیله‌ای برای اتحاد و پیوستگی با دیگر انسان‌هاست. این مسئله یکی از خواسته‌های طبیعی انسان است. ورزش و دیگر فعالیت‌های جسمانی، در ارضاء کردن این خواسته‌ها مؤثر هستند.
5. فعالیت ورزشی برای بعضی از افراد وسیله نشاط‌آور است. ورزش و سایر فعالیت‌های جسمانی پدیده‌هایی مهیج هستند. شرکت‌کنندگان حتی از باختن در فعالیت‌ها نیز احساس رضایت کرده و پویای روانی را تجربه می‌کنند.
6. بعضی از افراد به دنبال حرکات ریتمیک و سایر فعالیت‌های ورزشی درصدد تجربه زیباشناسی می‌باشند.
7. برخی نیز شرکت در ورزش‌هایی را ترجیح می‌دهند که در آن‌ها حالت تهاجمی کنترل می‌شود وعده‌ای دیگر از ورزش‌های تهاجمی لذت می‌برند که به‌طورکلی در فرونشاندن عواطف درونی آن‌ها مؤثرند.
8. فعالیت‌های ورزشی موجب آرامش و تنوع پس از یک مدت‌زمان کار طولانی، مطالعه و تحمل فشار روانی می‌شوند.
9. پیروزی و شکست در فعالیت‌های ورزشی سبب افزایش و تقویت اعتمادبه‌نفس در افراد می‌شود.
10. فعالیت ورزشی، موجب تجارب خلاق در انسان می‌گردد. برخی از فعالیت‌های ورزشی، انسان را قادر می‌سازد تا هیجانات و احساسات خود را به طریق غیرکلامی بیان کند(صانعی،1383).

2-1-7-ورزش همگانی یا ورزش برای همه
حرکت به اعتقاد دانشمندان خمیرمایه اصلی تربیت‌بدنی و ورزش است، بر این اساس تاریخ پیدایش این مقوله را می‌توان مقارن با تولد انسان دانست. در بررسی سیر تاریخی تربیت‌بدنی و ورزش درمی‌یابیم که در هر عصر حکومت‌ها از منظری خاص به موضوع تربیت‌بدنی و ورزش نگاه کرده و اهداف خاصی را از بسط و گسترش آن دنبال نموده‌اند اما در بیشتر در مورد امور نظامی‌گری بوده و حکومت‌ها از آن به‌عنوان ابزاری برای تربیت افراد به‌منظور حراست از حدود کشور، حفظ حکومت و یا کشورگشایی استفاده می‌کردند. به‌طورکلی می‌توان گفت درگذشته، تربیت‌بدنی و ورزش بیشتر رویکرد نظامی داشته و از کارکردهای مهم آن تربیت افراد قدرتمند و دارای آمادگی جسمانی مناسب برای مقاصد نظامی بوده است. شروع انقلاب صنعتی و ورود تکنولوژی به عرصه‌های مختلف زندگی که نتیجه آن تحول و دگرگونی اساسی در شکل و محتوای زندگی مردم بود، موجب کاهش تحرک و فعالیت‌های جسمانی در بین مردم به‌ویژه جوامع شهری شد. استفاده از ماشین به‌جای انسان در امور مختلف علاوه بر بروز فقر حرکت در بین مردم موجبات افزایش اوقات‏فراغت را فراهم ساخت. ظهور پدیده فقر حرکت و افزایش اوقات‏فراغت آغاز نگرشی جدید را به موضوع تربیت‌بدنی و ورزش موجب شد و برخلاف گذشته دیگر تربیت‌بدنی و ورزش به‌طور اعم در خدمت قشر خاصی از جامعه نبود بلکه در فرآیند تعلیم و تربیت جایگاه ویژه‌ای یافت و بر کارکرد اجتماعی آن افزوده شد. همراه با این تحول نظریه ورزش همگانی یا ورزش برای همه برای پر کردن اوقات‏فراغت و جبران کاهش فعالیت‌های جسمانی مطرح و با استقبال عموم مواجه گردید(پهلوان،1382). تعاریف مختلفی برای ورزش همگانی ارائه‌شده است که چند نمونه از آن عبارت‌اند از:
1. ورزش همگانی یعنی هر کس، هرکجا و به هر نوع که دلش خواست به فعالیت‌های ورزشی بپر دارد؛
2. فقط نرمش و حرکات نرمشی، نه اجرای رشته‌های ورزشی؛
3. ورزش غیر قهرمانی؛
4. شکلی از فعالیت‌های جسمی یا حضور منظم در فعالیت‌های جسمانی که سلامت بدنی و روانی را بهبود بخشد و روابط اجتماعی را شکل دهد و یا منجر به نتایج مثبت شود؛
5. ورزش‌هایی که اجرای آن‌ها برای همگان ممکن باشد. ورزش همگانی تابع شرایط محیطی، نژادی و اجتماعی هستند و در هر محیط و جامعه دسته معینی از فعالیت‌ها و مهارت‌های بدنی ساده تا پیچیده‌تر به‌صورت همگانی رایج می‌شوند(دامرودی،1382).
توجه بیش‌ازحد به ورزش قهرمانی که جاذبه‌های خاص خود را برای افراد و گروه‌های مرتبط به آن دارد، ورزش همگانی و غنی‌سازی اوقات‏فراغت نیز به دلیل اهمیتی که در تأمین سلامت جسمی و روانی جامعه و فرآیند توسعه اقتصادی، اجتماعی و دولت‌ها بوده و سرمایه‌گذاری در این بخش به‌ویژه در کشورهای توسعه‌یافته از طریق بخش خصوصی و دولتی قابل‌توجه هست. از آنجائی که ورزش همگانی فعالیت‌های سهل‌الوصول، کم‌هزینه و دور از قانونمندی‌های ورزش قهرمانی است پرداختن به آن مستلزم داشتن امکانات و تجهیزات ویژه نبود و توسعه و تعمیم آن در مقایسه با ورزش قهرمانی کم‌هزینه‌تر و آسان‌تر می‌باشد. امروزه به دلیل اهمیتی که ورزش همگانی در ایجاد روحیه نشاط و شادابی و حفظ و تأمین سلامت جسمی و روانی آحاد جامعه دارد در دستگاه‌های متولی ورزش کشورها، بخش‌های ویژه‌ای به برنامه‌ریزی و سازمان‌دهی امور مربوط به ورزش همگانی می‌پردازند(پهلوان،1382).

2-1-8-مزایای فعالیت بدنی
ورزش منظم و تحرک بدنی نیز در حفظ سلامت تأثیر زیادی دارد و باعث حفظ تعادل وزن بدن، عضلانی شدن بدن، تقویت قلب و ریه، پایین آمدن فشارخون، ممانعت از حمله‌های قلبی، جلوگیری از پوکی استخوان، کاهش اضطراب و افسردگی و افزایش طول عمر می‌شود. مطالعاتی که بلیر و همکاران (1989) درباره فعالیت‌های ورزشی و چگونگی سلامتی و مرگ‌ومیر 1300 نفر زن