این به کار بردن حواشی در تزئینات کمتر شده و بدنه اشیاء ساخته شده با اشکال متصلی مانند خال یا قلابدزوی و مناطق و نماهای کم حجمی که گاهی کتیبه و نام سازنده را نیز داشته است. (محمد حسن 1363: 265)
تزئین و خطوطی است به زبان فارسی اعم از شعر و یا خصوص تاریخی و نام ائمه دوازده¬گانه که بیشتر آنها دیده می¬شود. تزئینات این دوره نشانه ی تغییر ذوق و سلیقه¬ی زنان بود. در دوره¬ی صفوی شمعدان¬های برنجی را که طرح تزئینی آنها برجسته یا حکاکی شد به شکل ستون می¬ساختند. در این دوران فرم شمعدانها بیشتر به حالت استوانه¬های متفاوت چیزی به چشم نمی¬خورد. (فراست1384: 64)
به علاوه مس زرد رنگی که در آنها بکار رفته است درخشان تر از مس¬هایی است که در آثار صنعتی ادوار سابق بکار رفته و به رنگ طلایی نزدیک تر است و اما مس سرخ را برای شباهت یافتن به نقره با سرب و قلع سفید می-کردند.
شمعدان¬های صفوی نوع جدیدی از وسایل روشنایی محسوب می¬گردد که در طول نیمه اول قرن 16 میلادی در ایران ساخته می¬شد. این شمعدان¬ها مرکب است از یک پایه به شکل استوانه¬ای توخالی با یک مقطع پهن و یک مخزن برای روغن که در بالاترین قسمت پایه قرار گرفته و به وسیله یک برآمدگی از دیگر قسمت¬های پایه مجزا گردیده است. از مخزن جدا از پایه به عنوان یک مشعل نیز می¬توان استفاده نمود. مخزن و پایه معمولاً به وفور با آرایش¬های گیاهی و اشعار فارسی با خطوط خوش نستعلیق که جایگزین کتیبه های عربی شده بود تزئین می گردید. اشعاری که روی پایه چراغ¬ها را می¬پوشاندند اغلب به وسیله¬ی مالکین باسواد توصیه می¬شد و مشتمل بود بر اشعاری از شعرای نامدار بیشتر پیرامون شمع و پروانه و سوختن می¬باشد که به استعاره¬ای مشهور از ادبیات ایران اشاره دارد و آن نمادی است از ارتباط جان آدمی با خدا. روی برخی از این پایه شمعدان¬ها، جای خالی برای نام مالک و تاریخ منظور گردیده است. بنابراین به نظر می¬رسد برخی از این فضای خالی بعد از خرید به سفارش تکمیل می¬گردیده است. (جلالی1387: 115)
و جنس آن¬ها بیشتر از برنج و به ندرت از مفرغ بوده که ارتفاع آن ها از 33 تا 60 سانتیمتر متغیر است.
علاوه براین¬ها، اشکال موجود دیگر دراین دوره می¬توان به شمعدان¬هایی با دو جا شمعی اشاره کرد که البته این نمونه بیشتر شبیه نمونه¬های هندی می¬باشد. مراجعه به متون تاریخی ما را با مطالب بسیار جالبی در مورد ساخت این وسایل روبه رو می¬سازد، هرچند مشابه این عبارات امروز موجود نباشد اما به هر حال این اخبار ثبت شده است. (در ادامه مطلب به بررسی این گونه شمعدانها می¬پردازیم). شاید به عنوان این که در این دوره شمعدان¬های چوبی ساخته می¬شدند. قدری عجیب به نظر برسد، امَا می¬توان از گفته¬های تا ورینه یکی از سیاحان فرانسوی که در دوره ی صفوی به ایران سفر کرده است، به عنوان مدرکی استفاده نمود. او از شمعدان¬هایی نام می¬برد که از چوب اعلائی ساخته شده و با¬ ورقه¬های نقره پوشیده شده¬اند. بنابر این شاید بتوان گفت برخی ازشمعدان‌هایی که تا این دوره باقی مانده، روکشی برای شمعدان¬های چوبی بوده است. رجوع به مینیاتورها، نکات بسیار جالبی را در مورد چگونگی استفاده از این وسایل در اختیار ما قرار میدهد. هم¬چنین به انواعی بر می¬خوردیم که نمونه¬ی فعلی از آن¬ها موجود نیست، امَا این طرح¬ها ما را با فرم¬های جدیدی ازشمعدان¬ها و دیگر وسایل روشنایی روبرو می¬سازد. (فراست1384: 71)